Prywatne spojrzenie na świat

Ciąg dalszy zdjęć z długiego weekendu. Jako że człowiek rozleniwiony pierwszego dnia, po oderwaniu od pracy przy ciągłej pracy nad klawiaturą, postanowiliśmy pójść na małą łatwiznę i podjechać z Piwnicznej autobusem do Kosarzysk, skąd droga na Niemcową jest znacznie krótsza, niż szlakiem z Piwnicznej, który jest o tyle znany, że można się dostać na Radziejową oraz schronisko PTTK na Przechybie lub Prechybie (obie nazwy tej góry jak się okazuje są poprawne). W Piwnicznwej przykuwa mój wzrok góral z kuflem piwa, wystający z jednej z kamienic przy rynku, który przetrwał próbę czasu gdyż pamiętam go jeszcze sprzed ponad 20 lat, kiedy tam była prawdziwa mordownia "Pod Góralem" (ponoć dalej wiele się nie zmieniło), jedna z nielicznych, w której wtedy można było poczekać spokojnie na pociąg powracając z gór. Widać ów góral dzierżący w dłoniach kufel piwa musi mieć ostrą ciupagę, skoro udało mu się ja wbić w elewację ceglanej kamienicy:

Po dotarciu do Kosarzysk, przed samym podejściem postanowiliśmy posilić się w knajpce, która z zewnątrz nie wygląda imponująco ani klimatycznie, jednak wewnątrz urzekły mnie malowidła pokrywające ściany:

Szliśmy tak już chyba szósty dzień,
A w każdej knajpie tak co najmniej cztery piwa.
Za oknami ciągle sterczy szczyt,
A drogi jakoś wcale nie ubywa.
Piwo albo góry - powiedziałem,
Odpowiedział: Oczywiście, góry!
Kelner! Jeszcze cztery piwa!

Ale wszystko pomimo niewyraźnej pogody, nie odbyło się jak w tej piosence;) Tylko po jednym kufelku. Po wyruszeniu z tego lokalu, spotykamy w Kosarzyskach kapliczkę, o tyle ważną, że zmierzając na Niemcową właśnie przy niej należy skręcić w prawo. O tyle ciekawa to kapliczka, że do jej budowy wykorzystano stare drewniane koło:

Idąc dalej, nim droga zaczęła się ostro piąć do góry, mijamy obok starej drewnianej szopie, wóz drabiniasty, ale... metalowy - no coż, cywilizacja:

Uprzedzony zostałem, że wprawdzie z Kosarzysk droga jest krótsza niż tą którą znam od Piwnicznej, jednak o wiele bardziej stroma i okazało się to prawdą, na tyle że po pierwszym kwadransie takiego wysiłku, człowiek miał już prawie dość niby szerokiej drogi, lecz dość stromo i cały czas konsekwentnie pnącej się pod górę, a odpoczynkiem na niej jest każde parę metrów płaskości, które zostały uchwycone na zdjęciu:

ciąg dalszy nastąpi...