Prywatne spojrzenie na świat

Długo nic nie pisałem, ale udałem sie wpierw na wybitnie spontaniczny wyjazd w góry połączony z zahaczeniem o pewien koncert, zobaczeniem kilku ciekawych miejsc w Kotlinie Kłodzkiej, a następnie odczułem na własnej skórze, jak może się odbić na zdrowiu praca po 16 godzin przez ponad rok przy komputerze, przez siedem dni w tygodniu, u osoby która wcześniej żyła nader aktywnie fizycznie - piszę o tym nie aby się użalać, lecz jako ostrzeżenie dla wszystkich, aby jednak z pracą nie przesadzać, gdyż i tak jak człowiek się zbytnio wysila, potem zostanie na lodzie, zgodnie ze starą zasadą, która przy okazji mi sie przypomniała z dawnych czasów: "Nie przejmuj się rolą, bo Cię i tak zgnoją" i zostaniesz pomimo wysiłku bez pracy, a na dodatek wszelakimi chorobami. Jak dotąd chyba jedynie dwa razy w życiu było doznać uczucia, które można by określić mianem 'że ziemia nie chce człowieka dźwigać", lecz były to raczej dwa stany duchowe, spowodowane zawodem, teraz po raz trzeci przyszedł czas na odczucie fizyczne. No tak, a miało nie być na tym blogu o rzeczach smutnych...  

Więc dość tego pesymizmu, pozytywną rzeczą jest proszę Was na prawdę oderwać się od wiadomości z kraju i ze świata, wziąść mapę w dłonie i bez planowania ruszyć do punktu na niej X, a potem z dnia na dzień, planować według niej dalszą wędrówkę, aby zobaczyć w miarę jak najwięcej ciekawych miejsc, pokontemplować krajobrazy, poodkrywać miejsca nie opisywane w przewodnikach, dzięki spontaniczności oraz żywiołowości wędrówki;)

Właśnie jestem już na finiszu obrobienia zdjęć z tej wędrówki, jako że sam tekst byłby zbyt nudny dla czytelnika, nawet zawierający mnóstwo interesjących opisów i zdarzeń - cóż żyjemy jednak już w społeczeństwie, do czego aż strach się przyznać, coraz bardziej zwraca uwagę na obrazki niż na tekst... no chyba że jest to osobiste spotkanie przy kufelku z piwem:)